Είναι οι φυλακές παρωχημένες;

Από τη δεκαετία του 1980, το σωφρονιστικό σύστημα έχει εδραιωθεί όλο και περισσότερο στην οικονομική, πολιτική και ιδεολογική ζωή των Ηνωμένων Πολιτειών και στη διακρατική κυκλοφορία αμερικανικών εμπορευμάτων, πολιτισμού και ιδεών. Έτσι, το βιομηχανικό σύμπλεγμα των φυλακών είναι κάτι πολύ περισσότερο από το άθροισμα όλων των σωφρονιστικών ιδρυμάτων και φυλακών αυτής της χώρας. Πρόκειται για ένα σύνολο συμβιωτικών σχέσεων μεταξύ σωφρονιστικών κοινοτήτων, πολυεθνικών εταιρειών, ομίλων μέσων μαζικής ενημέρωσης, συνδικάτων φυλάκων, νομοθετικών και δικαστικών προγραμμάτων. Αν είναι αλήθεια ότι η σύγχρονη έννοια της τιμωρίας διαμορφώνεται μέσ’ από αυτές τις σχέσεις, τότε οι πιο αποτελεσματικές στρατηγικές κατά της φυλακής θα αμφισβητούσαν αυτές τις σχέσεις και θα πρότειναν εναλλακτικές οι οποίες θα τις διέλυαν. Τι θα σήμαινε, λοιπόν, να φανταστούμε ένα σύστημα στο οποίο η τιμωρία δεν επιτρέπεται ν’ αποβαίνει πηγή εταιρικού κέρδους; Πώς μπορούμε να φανταστούμε μια κοινωνία στην οποία η φυλή και η τάξη δεν θα αποτελούν κύριους καθοριστικούς παράγοντες της τιμωρίας; Ή μια κοινωνία στην οποία η ίδια η τιμωρία δεν θ’ αποτελεί πλέον το κεντρικό μέλημα στην απονομή της δικαιοσύνης; Μια κατάργηση που επιδιώκει να απαντήσει σε ερωτήματα όπως αυτά θα απαιτούσε να φανταστούμε ένα σύμπλεγμα εναλλακτικών στρατηγικών και θεσμών, με απώτερο στόχο την αφαίρεση της φυλακής από το κοινωνικό και ιδεολογικό τοπίο της κοινωνίας μας